- Nie wiem, czy powinienem. Jesteś niezwykle ufna. W przyszłości możesz mieć z tego powodu wiele niemiłych problemów. Z drugiej strony na wyspie nie ma jeszcze wielu mieszkańców. - zastanawiałem się głośno.
- Uratowałeś mi życie. Myślę, że to wyjątkowa sytuacja. - uśmiechnęła się nieśmiało.
- Właściwie mieszkam kawałek drogi stąd, a deszcz pada coraz mocniej...
Dziewczyna widocznie miała dość moich wywodów. Odwróciła się plecami i wolnym krokiem ruszyła w stronę drzwi wejściowych.
- Idziesz? - rzuciła przez ramię.
Uśmiechnąłem się szeroko i podążyłem za nią. W środku zdjęliśmy buty, następnie dziewczyna poprowadziła mnie do dużego pokoju. W słoneczny dzień przez duże okno z pewnością wpadało sporo ciepłych promieni.
- Usiądź, zrobię coś gorącego do picia.
Zniknęła w sąsiednim pomieszczeniu. Nagle zdałem sobie sprawę, że nadal trzymam książkę Mami. Otworzyłem ją ostrożnie i zacząłem przeglądać mokre kartki. Z kuchni wciąż dochodziły dźwięki kubków, czajnika elektrycznego i otwieranych szafek.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz